Ornette Coleman 1930-2015

 

 

01 coleman

 

Ach Ornette,

Toen jazz een spoor had uitgesleten
en Bird zijn strijd verloren had,
verdween jij met het overzicht.
Oren van gehoekt fluweel
maakten lezen overbodig.

Twee keer vier
is acht en meer.

Zuiver spelen deden we vroeger
toen men de blik nog verticaal moest rechten
om gewoon te mogen zingen en de tekst niet kon vergeten.
Van plastic is dan ook het grootste compliment
dat men muziek zou mogen geven.

NEWS – Goud voor de 3J’s

Goud_Acoustic_Christmas_1_350_350_80

Ik wil de heren van de 3J’s van harte feliciteren met hun gouden plaat voor ‘Acoustic Christmas’ (http://www.3js.nl/archief/nieuws/goud-voor-acoustic-christmas). Ik heb met veel plezier meegewerkt aan dit project. De studio in Volendam is altijd een broeinest van creativiteit en ik ben erg blij dat het vele plezier en het harde werk van de band nog altijd op waardering kan rekenen van de fans. Hulde!

Chris Potter’s Underground

Band1BWsubt

Jarenlang had ik moeite met het spel van saxofonist Chris Potter.  Technisch is er nooit iemand geweest die ook maar in de buurt kwam, maar ik meende dat zijn ingewikkelde spel de muzikaliteit van zijn ideeën in de weg stond. Het was vooral erg knap. Niet mooi, wel knap.
Alles veranderde toen ik van iemand een live cd kreeg van zijn Underground quartet. In eerste instantie schrikte de popachtige thema’s me af en ook de gigantische projectie van zijn geluid kon me maar weinig bekoren. Waarom moet Potter zo hard blèren? Is de sax niet luid genoeg van zichzelf?
Wanneer de band begint te grooven, valt alles echter op zijn plek: de techniek wordt ondergeschikt aan de groove en de funk wordt teruggebracht tot een essentie. De band bakent samen een speelveld af, maar kent binnen de grenzen van dat veld een ongekende mate van vrijheid. Iedereen barst van de ideeën, maar toont tegelijkertijd  grote zelfbeheersing door het gaspedaal nooit helemaal in te drukken. En ze luisteren naar elkaar; wat een verademing; er wordt geluisterd.
Het ontbreken van de bas geeft de band de mogelijkheid om ook in de onderliggende structuur te schuiven. Er is immers geen tonaal anker dat bepaalde noten verbiedt.
De meeste baspartijen komen van toetsenist Craig Taborn. Zoals the Doors ook al wisten, heeft de Rhodes een geweldig laag. Een zachte beroering doet het instrument knorren, maar bij een hardere aanslag verandert het karakter en wordt het geluid feller waarbij de ‘tines’ (staafjes die worden aangetikt door de toetsen en het geluid veroorzaken) steeds duidelijker hoorbaar worden. De Rhodes krijgt daardoor bijna het karakter van een vibraphone, maar waar de vibes al snel een beetje een zoet worden, kan  de Rhodes door de harde ‘attack’ op elk moment zijn tanden laten zien. Binnen dezelfde dynamiek heeft deze elektrische piano een heel spectrum aan stemmen.
Nate Smith is een ongelofelijke drummer. Hij speelt hard, voor mij soms te hard, maar tegelijkertijd verzekert zijn ruggengraat de vrijheid van de rest van de band. Of het nummer nu in vieren, vijven, zessen, of zevenen is, Smith verankert de tijd en deelt haar op, soms door te spelen, maar veel vaker door juist niet te spelen. Wanneer je als luisteraar zijn klok voelt, hoeft Smith alleen nog maar het gevoel te geven dat die klok doorloopt. Zijn stiltes klinken soms luider dan zijn snaredrum.
Guitarist Adam Rogers lijkt een vreemde eend in de bijt. Alle gebruikelijke kenmerken van een funkgitarist ontbreken: hij speelt zelden groove, houdt niet van repeterende patronen en wanneer hij soleert lijkt hij vaak bijna terughoudender dan wanneer hij begeleidt. Zijn stem is opvallend lyrisch voor een funkensemble. Juist doordat hij zich altijd als een slang om de time heendraait en op zoek is naar de ruimtes die de anderen laten liggen, vervalt de band nooit in een wezenloze groove. Het wordt nergens repetitief getimmer omdat Rogers altijd blijft zingen.

Potter blijft een wereldwonder. Zijn beheersing van de saxofoon lijkt soms alomvattend. De hoeveelheid ideeën die hij in een solo naar voren brengt is vaak overweldigend en hoewel de eerste rij bij zijn concerten meestal gevuld is met likkebaardende saxofoonstudenten, heb ik de laatste jaren steeds meer sympathie gekregen voor zijn spel op de basklarinet. Waar zijn snelle vingers op de tenorsax de ideeën in zijn hoofd kunnen bijhouden, is hij terughoudender op de klarinet. De technische vrijheid is minder, waardoor hij ideeën moet indampen: niet teveel noten, niet teveel sprongen, meer rust, meer zang.

Afgelopen week ontdekte ik onderstaande documentaire. Goed klinkende live opnames met beeld zijn zeldzaam van deze band en ik ben dan ook zeer verguld met deze film. De live cd uit 2007 is nog altijd een van de beste albums die ik bezit (Follow the Red Line).

 

Portishead

Youtube now has the great feature of broadcasting whole concerts. This is a great way to watch all those rare concerts that are so hard to get on a dvd nowadays.
This is the concert Portishead will always be remembered by. Amazing arrangements with strings and a band that is playing as small as they can to make these complex layers work.Listen to all the tiny original sounds that this concert is filled with. The great guitarist Adrian Utley is a creative sound designer that makes this recording a listening journey.
Also notice the creative use of the turntablist (dj) as an instrument. No showing off here, just an extra percussive and melodic element. Brilliant!

Jaco is the foundation

In this nice video Jaco Pastorius teaches basstechniques. He shows us what he practices and how he approaches a song. It’s a great watch even as a non-bass player and it opened up my ears for the richness of his playing. I always understand someone’s playing better if I know what he/she practices. Plus it’s really fun to see Pastorius talk. Contrary to his reputation, it seems like a nice guy.

 

Thom Yorke’s Analyse

It took me a while to realise what an amazing songwriter Thom Yorke, the singer of Radiohead, actually is. Analyse is a song from his solo album the Eraser. This acoustic version really brings out the great power of this modal song. The composition seems really simple, but the melody cries and sings in unexpected ways.
While I love all the weird musical sound design of the Radiohead albums from the last years, this ‘naked’ version shows that they only add to Yorke’s quality as a composer. The combination of experimental music with great lyrical power makes him one of the most important writers and musicians of our time.